Ինքնանկար

Ջահել օրերս այրեցի խելառ, 
Ինչպես կամեցա, ինչպես պատահի,
 Ու չեմ կրկնել երբեկ ոչմի բառ, 
 Օրս հայտնություն ու գյուտը դարի։ 

Հետապնդում է նա ինձ ամեն օր, 
Ջահելությունս, որին այրեցի, 
Գուցե տարիներն այնքան են անզոր,
Որ ժամանակը սոսկ մի կույտ փոշի։ 

 Ու կախարդում է հեռու բաղձալին, 
Երազանքներս շնչում են կարծես, 
Իմ ընկերը միշտ եղել է քամին, 
Միշտ որոնում է ու շտապում ինձ պես։

Комментарии

Популярные сообщения из этого блога

Հիմա

Խորհրդարան 2023

նոր օրհներգ . Մայր Հայաստան